Maandag, 8 December 2025
Saint Austell, Cornwall 〓〓
Afgelopen maandag was mijn verjaardag en ik heb genoten van de dag met mijn ouders tijdens ons weekendje weg in Devon. Er werd een heerlijk warm ontbijt geserveerd in ons huisje. Papa ging daarna vissen, terwijl mama en ik in de auto stapten en naar Cornwall reden voor een dagtrip.
Onze bestemming – een rit van anderhalf uur vanuit Holsworthy – was de Lost Gardens of Heligan, niet ver van Saint Austell. Het is een groot terrein met volop wandelmogelijkheden in het 80 hectare grote bos, tevens een toevluchtsoord voor wilde dieren en een kinderboerderij.
In deze tijd van het jaar is hun winterlichtroute ook ‘s avonds geopend. Hoewel we overdag gingen, konden we er toch een deel van zien (maar niet alles) en sommige delen waren, zelfs bij vol daglicht, erg indrukwekkend.
Ik heb ontzettend veel foto’s gemaakt, dus de foto’s hierboven zijn eigenlijk alleen de hoogtepunten. We hebben er een paar uur doorgebracht en genoten van de wandeling, ondanks het weer – op sommige plekken nat met een paar korte regenbuien – maar het was eigenlijk de stilte voor de storm (met Storm Bram die snel naderde).
‘s Avonds, terug in het huisje, opende ik de cadeautjes (bedankt mam, pap, de katten, Corrie en onze buren voor de leuke geschenken), en nadat ik had genoten van een warme chocolademelk in de jacuzzi en daarna een heerlijk warm bad, hadden we een heerlijke maaltijd – een chateaubriand met aardappelen. En daarna een kleverige gembercake met vanillesaus.
Dit was erg lekker! We hebben gebruikgemaakt van de grote Sky-tv en ik heb gekozen voor de Sky-bewerking van de dramaserie The Enfield Haunting uit 2014, die erg interessant was. Ik had eerder dit jaar al een documentaire erover gezien op BBC iPlayer, dus het was leuk om de serie te zien. Ik heb het Now TV Entertainment-pakket op de tv in mijn slaapkamer, zodat ik de serie thuis verder kan kijken.
Tijdens onze avond thuis, door het raam dat openstond om drankjes naar de jacuzzi te brengen, kregen we al snel gezelschap van een katachtige vriend. Hoe weten katten ons toch altijd te vinden?! Het was een lief klein gestreept katje – nieuwsgierig, ondeugend, maar erg vriendelijk. Ik neem aan dat het van een van de naburige boerderijen kwam van het landgoed waar we verbleven.
Maandagavond was onze laatste nacht in het huisje. Ik heb ondanks het weer heerlijk geslapen – en toen ik dinsdag wakker werd, lag de kat opgerold naast me in bed te slapen!
In mijn volgende blog zal ik meer vertellen over dinsdag – Crediton, een landgoed van de National Trust, en mijn terugkeer naar huis.
FH.
