Donderdag 7 mei 2026
Chepstow, Monmouthshire ๐ด๓ ง๓ ข๓ ท๓ ฌ๓ ณ๓ ฟ
De zon scheen vanochtend en ik had zin in een makkelijk dagje uit, zeker met mijn lange autorit naar Schotland volgende week in het vooruitzicht. Dus stapte ik in de auto en reed ik ongeveer een uur richting de grens tussen Engeland en Wales. Het idee was om een stukje langs de rivier de Wye te wandelen.
Toen ik eenmaal in Chepstow aankwam, besloot ik al snel dat er in het stadje zelf genoeg te zien en te doen was. En eerlijk gezegd had ik ook niet zo veel zin in een lange wandeling, want de route omhoog naar de Wye Valley Walk ging behoorlijk bergop.
Chepstow ligt precies aan de grens en bevindt zich in een gebied dat vaak de bakermat van het Britse toerisme wordt genoemd. Dat komt door de Wye Tour, een boottocht door de streek die vooral in het begin van de 19e eeuw populair werd.
Een boottocht zat er voor mij vandaag niet in, maar ik ben wel naar het Chepstow Museum geweest. Gratis toegang, trouwens. Het gaf een heel interessant beeld van de geschiedenis van de stad. De wijdere omgeving, het graafschap Monmouthshire, is landelijk en een van de dunst bevolkte graafschappen van Wales. De helft van de bevolking woont in de belangrijkste plaatsen: Abergavenny, Monmouth, Usk, Caldicot en Chepstow.
Na het museum liep ik nog wat door het stadje, vond ik het kasteel en maakte ik een kleine wandeling langs de Wye. Er liggen een paar pubs aan de rivier, waar ik misschien was gestopt als ik er rond lunchtijd was geweest. Maar het was inmiddels net wat te laat voor de lunchservice, dus ging ik naar de plaatselijke Wetherspoons, The Bell Hanger. Het was curry club-dag, dus ik nam een curry, daarna een chocolate brownie, en als drankje koos ik een “raspberry refresher”. Niet iets wat ik eerder had gehad, maar verfrissend was het zeker.
Daarna reed ik naar het Eagle’s Nest Viewpoint, ongeveer drie mijl buiten Chepstow. Natuurlijk had ik op de wandeling van de parkeerplaats naar het uitzichtpunt het bord gemist waarop je kon kiezen tussen de “gemiddelde” route en de “zware” route. Ik zat dus uiteraard op de zware route. Had ik dat op de weg naar boven maar gezien. Mijn benen hebben er nu spijt van!
Op de terugweg, nadat ik via de M5 naar beneden was gereden en de M48 Severn Crossing had genomen, reed ik terug door de Wye Valley. Ik was van plan om even te stoppen bij Bigsweir Bridge, waar de weg de grens tussen Engeland en Wales markeert terwijl hij de rivier oversteekt, maar… er was eigenlijk nergens plek om te parkeren. Dus reed ik maar door. Mijn terugreis voerde me door het Forest of Dean. Erg mooi!
Ik denk dat het nu een rustig weekend wordt, en dan ga ik volgende week naar Schotland voor een conferentie en bewustwordingsdag over essentiรซle tremor.
Fijn weekend!
Nos da,
FH.
Dit bericht is beschikbaar in:
๐ด๓ ง๓ ข๓ ท๓ ฌ๓ ณ๓ ฟ Cymraeg ยท ๐ด๓ ง๓ ข๓ ฅ๓ ฎ๓ ง๓ ฟ English ยท ๐ฉ๐ช Deutsch ยท ๐ฌ๐ท ฮฮปฮปฮทฮฝฮนฮบฮฌ
