Za. 21 – Zo. 22 februari 2026
Spaldwick, Cambridgeshire 🏴
Vanaf mijn schooltijd, 7, 8 en 9 Jenner, mijn tutorgroep in de eerste jaren van de middelbare school, via de schoolreis naar Duitsland in 2006, GCSE Duits en later A-level Duits op college, heb ik nooit een grote vriendengroep gehad. Met de meeste mensen uit die tijd is het contact verwaterd. Maar Anna is altijd gebleven. Vooral de laatste jaren is ze een enorme steun voor me geweest.
Het was dan ook veel te lang geleden dat we elkaar in het echt hadden gezien. Dit weekend reed ik naar haar huis op het platteland van Cambridgeshire voor een overnachting.
De vorige keer dat we elkaar zagen, woonde ze nog in Londen. Dat is inmiddels alweer een paar jaar geleden. Cambridgeshire kende ik eigenlijk nog niet. Vanuit Gloucestershire voelt het oosten van Engeland net iets verder weg dan je zou denken. Niet extreem ver, maar ver genoeg om er echt even voor te gaan zitten in de auto.
Na mijn radioshow op zaterdagochtend stapte ik in en reed richting Anna en Keiren, vlak bij het historische marktstadje Huntingdon.
De rit verliep soepel. Weinig verkeer, rustige wegen. Via de A40 bijna tot Oxford, daarna de A34 richting Bicester, de M40 op, vervolgens de A43 richting Northampton, kort de M1, dan de A45 naar Thrapston en uiteindelijk de A14 Cambridgeshire binnen.
Mijn eerste indruk? Vlak. Heel vlak. Als je in de Cotswolds woont, valt dat meteen op. Grote akkers, lange horizonten, veel lucht. Soms geen heggen langs de velden, alleen een greppel tussen weg en land. Het deed me denken aan de Gers in 🇫🇷 Zuid-Frankrijk. Diezelfde openheid, die rustige agrarische uitstraling.
Bij aankomst voelde het meteen vertrouwd. Geen ongemakkelijke stiltes, geen gevoel dat er jaren tussen zaten. Gewoon praten alsof het gisteren was. En opvallend genoeg voelde mijn sociale batterij zich helemaal prima.
Het huis van Anna en Keiren is warm en gezellig. Echt een thuis. Ik merk dat ik het soms nog steeds bijzonder vind om iemand van mijn leeftijd in een eigen huis te zien wonen, zeker als ik terugdenk aan haar kleine flat in Zuid-Londen. Het leven verandert langzaam. Zelf vind ik de praktische kant van volwassen zijn, financiën, rekeningen, dat soort dingen, soms best ingewikkeld. Ik weet niet of ik dat alleen net zo makkelijk zou redden. (High Functioning Autism betekent niet automatisch dat je geen ondersteuning nodig hebt.)
We gingen met thee op de bank zitten en keken wat YouTube. Daarna kwamen de bordspellen tevoorschijn. Spellen die ik nog niet kende, maar verrassend leuk waren. Ik speel niet vaak bordspellen, maar het is een fijne manier om samen bezig te zijn. Eén spel draaide om Amerikaanse nationale parken, wat mijn reislust meteen triggerde. Ik ben nog nooit in de VS geweest, maar ik heb wél een nationaal park of twee gekocht.
’s Avonds reden we naar Huntingdon voor Pizza Express. Dough balls vooraf, dat hoort erbij, en daarna ieder een pizza. Ik koos voor een simpele Margherita. Simpel is vaak gewoon goed.
Zondagochtend begonnen we rustig met ontbijt. Daarna reden we naar Bedfordshire, naar Keysoe International. Dat is een hippisch centrum met ook een therapieprogramma. In de lokale agenda stond een “Meet and Greet” met de therapiepony’s. Dat wilden we natuurlijk niet missen.
Dus gingen we met z’n drieën. Deze keer zat ik achter het stuur.
We ontmoetten Belle, een Shetlandpony die vooral bezig was met haar eten. Aandacht voor bezoekers had ze nauwelijks. Ik heb sowieso een zwak voor Shetlanders. Tijdens mijn eigen therapietraject bij de Red Horse Foundation bouwde ik een bijzondere band op met een 24-jarige Shetlander genaamd Chippy. Een echt karakter.
De lunch was op loopafstand van het huis. We gingen naar The George, de dorpspub in Spaldwick. Een prachtig gebouw. Omdat het zondag was, koos ik voor een Sunday Roast. Een flinke portie rosbief met een enorme Yorkshire pudding en veel aardappelen.
Het was heerlijk. Het vlees was mals en smaakvol, en de Yorkshire pudding was echt goed.
Ik kreeg mijn bord niet leeg en voelde me daar toch een beetje schuldig over. Uit eten gaan kan voor mij soms wat ingewikkeld voelen. Maar er was geen oordeel, alleen begrip, en samen maakten we er nog een mooi einde aan. Dat is het fijne van goede vrienden. Je hoeft je niet uit te leggen.
’s Middags was de keuze: dierentuin of National Trust. Mijn voorkeur ging naar National Trust, dus we reden naar Wimpole Estate.
Het is het enige National Trust-landgoed met een werkende boerderij en een groot centrum voor zeldzame landbouwhuisdierrassen. Voor dat deel hadden we helaas geen tijd. Een goede reden om nog eens terug te komen.
Wimpole Hall zelf dateert uit het midden van de zeventiende eeuw. Eén van de latere eigenaren was de dochter van Rudyard Kipling, samen met haar man Captain Bambridge. Dat vond ik een mooie link met mijn bezoek aan Bateman’s in East Sussex vorig jaar.
Het is een groot landhuis, maar binnen zijn ook knusse ruimtes. Vooral de bibliotheek sprak me aan. Goed gevulde kasten, een rustige sfeer. Ik vroeg me af wat het oudste boek daar zou zijn. Ik zou er zo een middag kunnen zitten lezen. En eerlijk gezegd zou ik met gemak een kamer omtoveren tot leesruimte, en een andere tot radiostudio.
De tuinen waren fijn om doorheen te lopen en frisse lucht te krijgen. In de lente of zomer zijn ze vast nog mooier. Februari is nu eenmaal geen bloeimaand.
Aan het einde van de middag was het tijd om terug te rijden. Nog een laatste drankje bij de televisie, daarna mijn spullen inpakken, geholpen door de nieuwsgierige kat van de buren.
Mijn navigatie gaf een wegafsluiting aan op mijn oorspronkelijke route. Het alternatief liep via de A14 en M6 richting Coventry en daarna over de Fosse Way. In het donker leek me dat geen goed idee.
Ik koos daarom voor de M11 naar het zuiden en via de M25. Omdat ik er toch langs kwam, stopte ik kort in Cambridge. Achteraf had ik misschien via de A1 en A1(M) wat snelweg kunnen vermijden, maar de gekozen route was eenvoudig en kostte nauwelijks extra tijd.
En zo eindigde mijn eerste kleine ontdekkingstocht in het oosten van Engeland. Ik ben benieuwd naar meer. Suffolk en Norfolk staan hoog op mijn lijst, en ook Lincolnshire heb ik nog nooit bezocht.
Dank je wel, Anna en Keiren, voor jullie gastvrijheid.
Dit bericht is beschikbaar in: 🏴 English · 🇩🇪 Deutsch · 🇬🇷 Ελληνικά
