Vrijdag 28 augustus 2026
Stavros, Thessaloniki 🇬🇷
Onze jaarlijkse familievakantie in Griekenland is eindelijk begonnen: Een week in Stavros, een kustplaats ten oosten van Thessaloniki, gevolgd door een tweede week op Thassos. Maar voordat het zover was: Een nachtelijke rit naar Gatwick, een vertraagde vlucht en mijn (nogal enthousiaste) hernieuwde kennismaking met de Griekse rijstijl.
De vakantie begon om middernacht, toen pap ons naar Gatwick reed voor onze vlucht van 05.45 uur naar Thessaloniki. We kwamen sneller vooruit dan verwacht en arriveerden ongeveer een uur te vroeg. Daardoor hadden we wat tijd over. Die brachten we door bij Starbucks, totdat we konden inchecken.
Toen verscheen om drie uur ’s nachts het woord dat iedere reiziger vreest op het vertrekbord: Vertraagd. De nieuwe vertrektijd was 07.00 uur. Vier uur wachten.
Om 05.55 uur verscheen eindelijk de informatie over de gate en waren we al lang blij dat we weer in beweging kwamen. Toen iedereen eenmaal aan boord was, kregen we echter te horen dat we in werkelijkheid pas om 07.40 uur zouden vertrekken. Dat betekende nog een halfuur in het vliegtuig zitten, terwijl Gatwick (heel irritant) nog steeds door de ramen te zien was.
Toen we uiteindelijk vertrokken, was de vlucht op zich best aangenaam, al was het erg hobbelig en oncomfortabel totdat we ongeveer ter hoogte van München waren. Uiteindelijk landden we om 12.36 uur Griekse tijd (10.36 uur Britse tijd) veilig in Thessaloniki. Het wachten was voorbij: Onze eerste familievakantie in Griekenland na ongeveer drie of vier jaar was begonnen.
Toen gaven ze mij de autosleutels…
Ik reed vanuit Thessaloniki in oostelijke richting naar Stavros en maakte wat ik ruimhartig zal omschrijven als een ‘snelle omschakeling’ van de Britse rijstijl naar de agressievere en snellere plaatselijke manier van rijden. Mam begon vrijwel meteen commentaar te leveren.
‘O God, hij haalt in.’ (Waar is die tweede rijstrook anders voor?)
Toegegeven, ik hield niet op met inhalen toen de weg weer één rijstrook per richting had. Als iemand erop staat om op zo’n weg langzaam te rijden … dan dienen zich vanzelf mogelijkheden aan. Bij één van die inhaalmanoeuvres wees de snelheidsmeter bijna 140 km/u aan, terwijl daar maximaal 90 km/u was toegestaan. Dat klinkt een stuk minder verdedigbaar nu ik het zo heb opgeschreven. Ik hield gewoon het tempo van de plaatselijke bestuurders bij. Meer niet!
Tegen de tijd dat we Stavros bereikten, was ik ook al tegen de rijrichting in een straat met eenrichtingsverkeer ingereden. En wat betreft de voorrang op sommige kruispunten: Wie heeft daar eigenlijk voorrang? Ik natuurlijk!
Ik was nog geen uur in het land en vertelde mezelf al dat ik als een Griek reed.
Nadat we ons appartement hadden gevonden en ons hadden geïnstalleerd, werd het tempo van de dag eindelijk wat rustiger. We haalden het strand nog, lunchten op het door en door mediterrane tijdstip van vijf uur ’s middags en koelden af met een duik in het zwembad.
Later liepen mam en ik het centrum in om de supermarkt te vinden en alvast te bekijken waar we die avond konden eten. Terug bij het appartement was er tijd voor nog een duik in het zwembad en een drankje op het balkon voordat we op zoek gingen naar avondeten.
We hoefden niet ver te lopen. Restaurant Stratis ligt aan het einde van onze straat, naast de grote rotonde in het centrum van Stavros. Daar aten we onze eerste avondmaaltijd van de vakantie. Ik koos gehaktballetjes in tomatensaus met friet. Een eenvoudige, vullende maaltijd en precies wat ik nodig had na een reis die de avond ervoor was begonnen.
Zo kwam onze eerste dag in Griekenland ten einde: Vertragingen op Gatwick, een hobbelige vlucht, enkele twijfelachtige rijmanoeuvres, het strand, het zwembad, een drankje op het balkon en eindelijk een echte maaltijd.
Het was een heel lange dag geweest.
Ik zou goed slapen.
Καληνύχτα,
FH.
Dit bericht is beschikbaar in:
🏴 English · 🇩🇪 Deutsch · 🇳🇱 Nederlands · 🇬🇷 Ελληνικά
